Manggarai – rdzenni mieszkańcy wyspy Flores, tańce i rytuały w Melo Village – Indonezja

MANGGARAI, Flores – Kiedy bicz uderza w tarczę, symbolizuje akt miłosny mężczyzny z kobietą, który uważany jest przez lud Manggarai za podstawę w tworzeniu nowego życia. W filozofii Manggarai mężczyzna jest biczem, ojcem i niebem, a kobieta tarczą. Wojownicy którzy biorą udział w rytualnym tańcu to zazwyczaj młodzi mężczyźni z gołymi piersiami. Objąć wzrokiem zwycięzcę, to jak dotknąć Pana Boga.

Do Melo Village położonej na indonezyjskiej Wyspie Flores, przyjeżdżamy o poranku. Droga jest kręta i wiedzie pod górę. Z nieba padają złote promienie słońca, a w bramie z bambusa przyozdobionej liśćmi kokosa wita nas grupa ludzi Manggarai, ubranych w swój tradycyjny strój. Moją uwagę zwraca też, rosnące przy bramie wiecznie zielone drzewo o zapachu goździków (taka przyprawa). Wódz wioski przeprowadza tradycyjną ceremonię powitania i wręcza nam białego koguta, który wydaje się być zniecierpliwiony naszą obecnością. Dostajemy ręcznie tkane szaliki i lokalne wino z syropu palmowego o nazwie sopi, na dobry początek wizyty. 

Manggarai, Flores, Melo Village, fot. Dorota Kozioł Komarnicka ©

Ludzie z Manggarai

Mangarari to rdzenni mieszkańcy indonezyjskiej wyspy Flores, żyjący w prowincji East Nusa Tenggara. Ludzie Manggarai czasami określają się jako Ata Manggarai, co oznacza “ludzie z Manggarai”. Osiedla Manggarai zajmują ponad 6700 kilometrów kwadratowych, co stanowi prawie jedną trzecią wyspy Flores. Ich system polityczny opiera się na klanach.

Ludzie Manggarai żyjący na zachodzie, wyznają sunnizm, na wschodzie w regionie Borong są katolikami (ponad 90% mieszkańców wyspy to katolicy), a ludność centralnej części wyspy wierna jest tradycyjnym wierzeniom, które obejmują kult najwyższego stwórcy, Mori Karaeng, formę kultu przodków.

Manggarai, Flores, Melo Village, fot. Dorota Kozioł Komarnicka ©

 

Caci Dance – tak blisko nieba

Znakiem rozpoznawalnym ludzi z Manggarai są ciekawe rytuały i tańce etniczne, które na świecie nie są może  tak znane jak balijskie, ale równie interesujące.

Jednym z takich jest Caci Dance, który jest tańcem dziękczynnym odprawianym podczas święta Penti Manggari, rozpoczynającym nowy rok żniw. Zazwyczaj trwa jeden do trzech dni, z udziałem ofiar zwierzęcych. Dziś, aby zapewnić dodatkowy dochód ludziom Manggarai, lokalne spółdzielnie rozwinęły rytuał w kulturową atrakcję, dlatego dla potrzeb turystycznych, występ został radykalnie skrócony.

Manggarai, Flores, Melo Village, fot. Dorota Kozioł Komarnicka ©

Z bawolimi włosami im do twarzy

Caci  Dance wykonuje się również w czasie narodzin, małżeństw oraz pogrzebów. Jest on wyrazem wielu filozoficznych wartości poświęcenia jak też solidarności wśród ludu Manggarai.

Wojownikami są zazwyczaj modzi mężczyźni z odkrytymi, opalonymi piersiami. Ubrani są w białe spodnie, zwieńczone ręcznie tkaną tkaniną zwaną songket. Ich biodra otacza pasek z maleńkimi dzwoneczkami, taki sam jak u kostek nóg, co dodaje dodatkowych walorów estetycznych i wytwarza dźwięk, który ma odpędzić złe duchy.

Na głowie mają kolorową maskę, wokół której wisi manggarski sarong i bawole lub koźle włosy z tylu głowy. Walcząc ze sobą, skaczą prawie pod same niebo. Kij, bicz, maska i tarcza wykonane są z naturalnych materiałów. Kobiety w tym czasie grają na tradycyjnych bębnach i masywnym gongu. Starsi mężczyźni śpiewają rytmiczne piosenki i wykonują rytuały, które są kluczową częścią spektaklu.

Manggarai, Flores, Melo Village, fot. Dorota Kozioł Komarnicka ©

Bambusowy Taras z widokiem na Komodo

W Melo oprócz Caci Dance, biorę udział w ekscytującym tańcu z bambusowymi tyczkami “Tetek Alu” i tańcu “Ndundu Dake”.

Po przedstawieniu zasiadam na tarasie chaty bambusowej z filiżanką kawy z samej Flores. Dookoła spektakularny widok na morze, wyspy Parku Narodowego Komodo, a także okoliczne wzgórza i góry. O zachodzie słońca, panorama zamienia się w niebiański spektakl wielopłaszczyznowych krajobrazowych sylwetek – tego nie można przegapić.

Manggarai, Flores, Melo Village, fot. Billy Djokosetio ©

Dodatkowe informacje:

  • Melo Village odwiedziłam w drodze do fantastycznej Wae Rebo, wioski, która byłam celem mojej podróży na wyspie Flores. Tutaj przeczytacie o Wae Rebo: https://kobietawswiecie.pl/indonezja-wae-rebo-spelnienie-obietnicy-spokoju/
  • W Melo można pozostać na noc w chacie poprzez darowiznę. Dostępna jest także prosta toaleta.
  • Oprócz tańca Caci, kobiety wykonywały także inne tańce kulturowe, takie jak Tetek Alu, tradycyjny bambusowy taniec skokowy (podobny do Tinikling na Filipinach) i taniec Ndundu Dake.
  • Kubki do wina wykonane są z łupin orzecha kokosowego – jednego z wielu detali, które dają odwiedzającym wyobrażenie o codziennym życiu Mangara.
  •  
  • Melo Village znajduje się około 20 km lub około 40 minut od Labuan Bajo. Zaleca się wypożyczyć motocykl lub złapać ojek – motocykl z kierowcą (lokalne taxi), aby tam dojechać. Inną opcją jest wynajęcie małego minibusa Labuan Bajo-Ruteng.
  • Lot z Bali na Flores, trwa około godziny. Można w tym czasie zobaczyć wulkan Agung, który w podczas mojego pobytu w Indonezji “dymił”, przez co nasz samolot był opóźniony o kilka godzin. Warto było jednak czekać, bo już sam widok z okien samolotu, to istna bajka – niezliczona ilość maleńkich wysepek pomiędzy Morzem Balijskim a Morzem Flores i lądowanie na nowym lądzie, to prawdziwy cud życia. 

tekst: Dorota Kozioł Komarnicka

zdjęcia: archiwum autorki ©

ks

 

You May Also Like

One thought on “Manggarai – rdzenni mieszkańcy wyspy Flores, tańce i rytuały w Melo Village – Indonezja

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: